شماره ۲۳۲ - ز وانمود پریشانی ام چو گل عار است

ز وانمود پریشانی ام چو گل عار است
که مشت بسته چو غنچه هزار دینار است ۱

ز مرد کار مجو جز ملایمت در خشم
که چین جوهر ابروی تیغ هموار است ۲

خیال روی تو از بس به دیده صورت بست
به رنگ عکس ز آیینه ها نمودار است ۳

به محفل تو سرش در کف نیاز بود
دماغ هر که به رنگ پیا له سرشار است ۴

بیار باده که فصل شکست توبهٔ ماست
خط سیاه تو ابر بهار رخسار است ۵

مرا به بزم طلب از بلندی همت
چو برگ لاله زبان سر به مهر اظهار است ۶

پر است بسکه دل از گرد کلفتم جویا
خیال یار در او همچو نقش دیوار است ۷