شماره ۲۴۱ - از رفتنش به خاک چمن تا کمر نشست

از رفتنش به خاک چمن تا کمر نشست
گلشن ز جوش لاله به خون جگر نشست ۱

رنگ پریده ام چو ز شرم رخت گداخت
شبنم شد و به عارض گلبرگ تر نشست ۲

از آب آهن است سرشکم برنده تر
در سینه بسکه زان مژه ام نیشتر نشست ۳

در جوش لاله جلوه طراز است سرو باغ
یا از غم قد تو به خون تا کمر نشست ۴

نزدیکتر به خلوت او هر قدر شدیم
جویا توان و صبر ز ما دورتر نشست ۵