شماره ۳۰۵ - مهی که مهر رخش در ضمیر ما گرم است

مهی که مهر رخش در ضمیر ما گرم است
به التفات کرم سرد و با جفا گرم است ۱

زتاب آه جگر خستگان او خورشید
سربرهنه به سر می برد هوا گرم است ۲

به دستیاری عشق تو چون فتیلهٔ داغ
به هر کجا که نشینیم جای ما گرم است ۳