شماره ۳۳۴ - لعل میگون تو تا غارتگر هوش من است

لعل میگون تو تا غارتگر هوش من است
چشم مخمور بتان خواب فراموش من است ۱

آفتاب من بیا کز شوق هم آغوشی ات
چون مه نو آنچه از من مانده آغوش من است ۲

نالهٔ حیرت نصیبان را زبان دیگر است
شور صد محشر نهان در وضع خاموش من است ۳

در ره فخریه پر بالا دوی محمود نیست
ورنه گردون از مه نو حلقه در گوش من است ۴

از نگاه گرم خود ترسم شود چون شمع آب
بسکه نور شرم با شوخ قدح نوش من است ۵

با شنیدن صلح از گفتن کنند اهل کمال
غنچه بودم گل شدم جویا دهن گوش من است ۶