شماره ۳۳۳ - خلوت تن از فروغ جوهر جان روشن است

خلوت تن از فروغ جوهر جان روشن است
آری این مهمانسرا از فیض مهمان روشن است ۱

از گداز تن دل ارباب عرفان روشن است
گرنه باور داری از شمع شبستان روشن است ۲

کی نهان مانند در آفاق صاحب گوهران
استخوان پاک همچون صبح تابان روشن است ۳

عشق در آغوش آفت پرورد عشاق را
شمع ما آزادگان از باد دامان روشن است ۴

زاهد از ظلمت سرای جهل بیرون نه قدم
کز چراغ لاله کهسار و بیابان روشن است ۵

آبیار نخل جرأت نیست جز جیحون عشق
زآتش دلها چراغ چشم شیران روشن است ۶

می فشارد پای همت در ره سوز و گداز
شمع سان آن را که جویا دیدهٔ جان روشن است ۷