شماره ۵۴۰ - از رفتنت خوشی ز چمن دور می شود

از رفتنت خوشی ز چمن دور می شود
هر غنچهٔ گلی دل رنجور می شود ۱

از بی دماغی ام سر گلگشت باغ نیست
کآنجا ز شور خندهٔ گل شور می شود ۲

ظالم مکن ستم به ضعیفان که روز حشر
هر مور صد برابر زنبور می شود ۳

مانند ریگ شیشهٔ ساعت عجب مدان
گر گور خاکسار پر از نور می شود ۴

ای دل جراحتت نپذیرد علاج کس
چون گل ز بخیه زخم تو ناسور می شود ۵

هر روز اینچنین که شود روزگار تنگ
این عرصه رفته رفته دل مور می شود ۶

از جوش آرزو دل ابنای روزگار
پرشورتر ز خانهٔ زنبور می شود ۷

جویا ز شوق جان سپرد یا علی، اگر
داند که با سگان تو محشور می شود ۸