شماره ۶۹۸ - کدامین شب به خواب آن روی خندانم نمی آید

کدامین شب به خواب آن روی خندانم نمی آید
که دریاهای خون از چشم گریانم نمی آید ۱

مگر زد برق آهم کاروان اشک خونین را
که عمری شد به طوف طرف دامانم نمی آید ۲

کمان ابرویی دیدم که مانند پر ناوک
ز حیرانی بهم صفهای مژگانم نمی آید ۳

شکفتم گل گل از داغ تنمایش و زین داغم
که او هرگز به گلگشت گلستانم نمی آید ۴

به پیش محرم و بیگانه غلتیدم به خون دل
کسی را رحم برحال پریشانم نمی آید ۵

دمی نبود که دل از رخنه های سینه از هجرت
به استقبال هر چاک گریبانم نمی آید ۶

ندیدم همچو ترک چشم او قبقاج اندازی
برون کس با بت برگشته مژگانم نمی آید ۷

کدامین صبحدم کاندر هوای غنچهٔ لعلش
چو گل چاک گریبان تا به دامانم نمی آید ۸

چرا جویا نغلتد بر دل اهل سخن نظمم
که بر لب غیر گوهرهای غلطانم نمی آید ۹