شماره ۶۹۷ - با چمن دوش به شوخی چه اداها می کرد

با چمن دوش به شوخی چه اداها می کرد
غنچه را باد سحر بند قبا وا می کرد ۱

شوخی دختر رز دیدهٔ معنی بینم
در پس پردهٔ رنگ تو تماشا می کرد ۲

همچو بوی گلم از ضعف ز جا برمی داشت
گر نسیمی ز چمن روی بصحرا می کرد ۳

پیش از آندم که شود مصرع قدش موزون
کسب معنی دلم از عالم بالا می کرد ۴

طعن من بر لب شیرین تو بیکار نبود
اینقدر هست که راه سخنی وا می کرد ۵

دل به مستی ز لبش کام خود امشب بگرفت
مطلبی شوخ تر ای کاش تمنا می کرد ۶

پیش از آندم که فرو چیده شود این دکان
دل سودازده با زلف تو سودا می کرد ۷

شبنمی را که کف مهر زگلشن پیچید
تکمهٔ پیرهن غنچهٔ گل وا می کرد ۸

کافرم هرگز اگر موج به دریا کرده است
آنچه دور از تو تپش با دل جویا می کرد ۹