شماره ۷۶۸ - از یاد که گردید دلت مسکن آتش

از یاد که گردید دلت مسکن آتش
کز سینه جهد آه تو چون جستن آتش ۱

اندیشهٔ رخسار تو در سینهٔ عشاق
برقی است که خود را زده بر خرمن آتش ۲

در محفل می تا رخ رخشان ترا دید
پروانه نگردید به پیراهن آتش ۳

تا بی تو به گلزار شدم لاله ز هر برگ
ریزد به گرییان دلم دامن آتش ۴

نوخط شدن عارض او ماتم زلف است
چون شب که سیه پوش شد از مردن آتش ۵

بر عارض افروختهٔ او خط مشکین
موریست که ره یافته در خرمن آتش ۶

سرکش شده آن حسن ز آمیزش اغیار
این خار چه آویخته در دامن آتش ۷

بی سرو تو چون قمری نالان شده پنهان
در هر کف خاکستر ماخرمن آتش ۸

جویا حذر اولی که دل سخت نکویان
چون سنگ مدام آمده آبستن آتش ۹