شماره ۸۳۶ - تا بود سودای زلفش در سر شوریده ام

تا بود سودای زلفش در سر شوریده ام
دانهٔ زنجیر می ریزد سرشک از دیده ام ۱

از تنم پیکان او زنجیر می آید برون
در شب هجران او از بس به خود پیچیده ام ۲

چشم بینایی است هر داغی دل آشفته را
بسکه از جوش حیا زان رو نگه دزدیده ام ۳

نیست جز یخ بلمز از حیرت حدیثی بر لبم
تا زبان ترک چشم یار را فهمیده ام ۴

خاک من جویا پس از مردن غبار خاطر است
بسکه از اوضاع ابنای زمان رنجیده ام ۵