شماره ۹۵۹ - ز خویشتن نفسی گر نهی قدم بیرون

ز خویشتن نفسی گر نهی قدم بیرون
همان بود که بتی آری از حرم بیرون ۱

ز جسم خاکی من خون دل تراوش کرد
بلی سفال دهد تا پر است نم بیرون ۲

به کار خود چو نپرداختی دمی ظالم
عبث قدم زدی از عالم عدم بیرون ۳

به سرنوشت، رضا ده! که کی بدل گردد
هر آنچه روز نخست آمد از قلم بیرون ۴