شماره ۹۷۵ - از عاشقان چه گویم و صبر و توانشان

از عاشقان چه گویم و صبر و توانشان
خندان بود چو لاله دل خونفشانشان ۱

رفتم پی سراغ دل و دیده یافتم
در انتهای وادی وحشت نشانشان ۲

عشاق را شکست غم از بس رسیده است
عقد گهر شده قلم استخوانشان ۳

رسیده است به جایی عروج مستی من
که گشته درد می ناب گرد هستی من ۴

هزار شکر که از فیض خاکساریها
رسانده است به معراج پایه پستی من ۵

می شود سبز نهال سخن از جوی دهن
معنی تازه بود قوت بازوی دهن ۶

شکوهٔ روی تو زینت ده لب گشت مرا
شد چو گل خون دلم غاره کش روی دهن ۷