شمارهٔ ۳۷ - تجدید مطلع

بسکه شد لبریز مهر مصطفی اعضای من
همچو گلبن غرق گل گردید سرتا پای من ۱

ای بهارستان دین از سجدهٔ درگاه تست
هشت جنت داغدار رشک هفت اعضای من ۲

یاد خاک مرقدت تا سجده گاه دل شده
هست نور جبههٔ صبح از شب یلدای من ۳

گرد راهت توتیای چشم اهل بینش است
نقش نعلین تو باشد دیدهٔ بینای من ۴

گر خیالم جانب یثرب برد از راه شوق
محمل گل می شود مانند بو ماوای من ۵

می تراود خون دل صد رنگ دور از مرقدت
از قدمگاه تو یعنی دیدهٔ بینای من ۶

پرده لطف تو می پوشد گنه را روز حشر
مهر تو باشد نقاب روی عصیان های من ۷

از بهار فیض نعتت گشته یا خیرالبشر
عندلیب منقبت گو طبع مدحت زای من ۸