خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر در این شعر آرزو میکند که زائر کربلا باشد و از عشق به اهل بیت، به ویژه امام حسین (ع)، سخن میگوید. او تمایل دارد با بوسیدن دیوارهای حرم، ابراز عشق کند و وصیت میکند که پس از مرگ، او را با خاک کربلا به خاک بسپارند.
محتوا دارای مضامین عرفانی و مذهبی است که برای درک عمیقتر، به بلوغ فکری نیاز دارد. همچنین، اشعار عاشقانه به اهل بیت ممکن است برای کودکان کمسن قابل درک نباشد.
شمارهٔ ۱۶ - در توصیف کربلا
کو طالع و بخت آنکه باشم
در حضرت کربلا ز زوار ۱
چینم گل بوسه بالب شوق
گاهی از درگهی ز دیوار ۲
مالم بر خاک آستانش
هر دم روی نیاز صد بار ۳
آنکه به زبان عجز و زاری
گویم رفیق ره که هشدار ۴
چون در رسدم اجل بناگاه
این است وصیتم که زنهار ۵
گرد رخ من ز خاک آنکوست
ناشسته مرا به خاک بسپار ۶
در حضرت کربلا ز زوار ۱
چینم گل بوسه بالب شوق
گاهی از درگهی ز دیوار ۲
مالم بر خاک آستانش
هر دم روی نیاز صد بار ۳
آنکه به زبان عجز و زاری
گویم رفیق ره که هشدار ۴
چون در رسدم اجل بناگاه
این است وصیتم که زنهار ۵
گرد رخ من ز خاک آنکوست
ناشسته مرا به خاک بسپار ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۵ - حبذا نواب حفظ الله خان
گوهر بعدی:شماره ۱۷ - گویند خواجه را چو رسد قاشقی به لب
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
