شماره ۳۸۱ - عیش ما یک عشوه از چشم سیاه او بس است

عیش ما یک عشوه از چشم سیاه او بس است
عاشقان را از دو عالم یک نگاه او بس است ۱

دل که جوید از دهانش چشمه آب حیات
خط سبز آن شکر لب خضر راه او بس است ۲

بت پرست عشق کز گردد گنه آلوده است
گریه شام و سحرگه عذرخواه او بس است ۳

عاشقان را بیگنه گر میکشد آن شاه حسن
هرکه گوید بیگناهم این گناه او بس است ۴

جنت جاوید و عیش هردو عالم گو مباش
عاشقان را التفات گاه گاه او بس است ۵

ز آفتاب روز محشر نیست اهلی را غمی
سایه سرو سهی قدان پناه او بس است ۶