هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، بیانگر نگرانی شاعر از سرنوشت ناشناخته و تأثیرپذیری از نظرات دیگران است. او به ناتوانی در تغییر سرنوشت و مقاومت در برابر فتنهها اشاره میکند و عشق و محبت را به عنوان بنیادی غیرمادی توصیف مینماید. همچنین، شاعر از دوگانگی احساسات و توبهنکردن از عشق سخن میگوید و در پایان، به لذت شراب و عشق الهی اشاره دارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر، نیاز به درک و تجربهی زندگی دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد قابل درک است. همچنین، اشارههای غیرمستقیم به شراب و عشق ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال نامناسب باشد.
شماره ۵۱۴ - سر من اگر نشانی ز در کنشت دارد
سر من اگر نشانی ز در کنشت دارد
چکنم کسی چه داند که چه سرنوشت دارد ۱
بصلاح و پند مردم تن من چگونه چون خم
نشود سرشته می که چنین سرشت دارد ۲
نرسد بدرد نوشان المی ز سیل فتنه
که سراچه محبت نه بنای خشت دارد ۳
چو قدح کشیم رنجد چو کنیم توبه گوید
که هنوز عاشق ما غم خوب و زشت دارد ۴
چو شراب خورد اهلی ز کف حبیب امشب
که حواله صبوحی به می بهشت دارد ۵
چکنم کسی چه داند که چه سرنوشت دارد ۱
بصلاح و پند مردم تن من چگونه چون خم
نشود سرشته می که چنین سرشت دارد ۲
نرسد بدرد نوشان المی ز سیل فتنه
که سراچه محبت نه بنای خشت دارد ۳
چو قدح کشیم رنجد چو کنیم توبه گوید
که هنوز عاشق ما غم خوب و زشت دارد ۴
چو شراب خورد اهلی ز کف حبیب امشب
که حواله صبوحی به می بهشت دارد ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۴۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۱۳ - ز بسکه گرد رهت جان عاشقان دارد
گوهر بعدی:شماره ۵۱۵ - عاقبت داغ دل ما بدوا هم برسد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.