حکایت - شبی خفته بودم به عزم سفر

شبی خفته بودم به عزم سفر
پی کاروانی گرفتم سحر ۱

که آمد یکی سهمگین باد و گرد
که بر چشم مردم جهان تیره کرد ۲

به ره در یکی دختر خانه بود
به معجر غبار از پدر می‌زدود ۳

پدر گفتش ای نازنین چهر من
که داری دل آشفتهٔ مهر من ۴

نه چندان نشیند در این دیده خاک
که بازش به معجر توان کرد پاک ۵

بر این خاک چندان صبا بگذرد
که هر ذره از ما به جایی برد ۶

تو را نفس رعنا چو سرکش ستور
دوان می‌برد تا سر شیب گور ۷

اجل ناگهت بگسلاند رکیب
عنان باز نتوان گرفت از نشیب ۸