هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از ناکامیهای خود میگوید و خود را در سایهی بدبختی میبیند. او خورشید و جایگاه بلندش را ستایش میکند و اشاره میکند که حتی اگر ذرهای به آسمان برود، باز هم خاکِ راه است و به پای خورشید نمیرسد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عمیق فلسفی و عاطفی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی کلاسیک، فهم آن را نیازمند سطحی از بلوغ فکری و ادبی میکند.
شماره ۸۷ - خورشید مرا بنیکبختان نگه است
خورشید مرا بنیکبختان نگه است
بخش من از او چو سایه بخت سیه است ۱
خورشید و شان سزای اوج شرفند
گر ذره بآسمان رود خاک ره است ۲
بخش من از او چو سایه بخت سیه است ۱
خورشید و شان سزای اوج شرفند
گر ذره بآسمان رود خاک ره است ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۴۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۸۶ - بیمارم و هر کس که ببالین منست
گوهر بعدی:شماره ۸۸ - ای سرو که هرگز نبود درد و غمت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
