هوش مصنوعی:
شاعر از تباهی عمر خود و بیفایده بودن شعرش سخن میگوید و میخواهد با زبان شعر از گناهانش عذرخواهی کند، اما این عذرخواهی را نیز گناهی دیگر میداند.
رده سنی:
16+
متن حاوی مضامین عمیق فلسفی و عذاب وجدان است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است باعث سردرگمی یا ناراحتی شود.
شماره ۴۰۴ - مشنو که چو من عمر تباهیست دگر
مشنو که چو من عمر تباهیست دگر
وز شعر چو من نامه سیاهیست دگر ۱
خواهم بزبان شعر عذر گنهی
وین عذر گناه هم گناهیست دگر ۲
وز شعر چو من نامه سیاهیست دگر ۱
خواهم بزبان شعر عذر گنهی
وین عذر گناه هم گناهیست دگر ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۲۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۰۳ - هرچند بدلخواه رود ظاهر عمر
گوهر بعدی:شماره ۴۰۵ - گه بر در کعبه ایم گه بر در دیر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
