شماره ۵۶۷ - آن گل که بود رخش گلستان همه

آن گل که بود رخش گلستان همه
وز دیدن او تازه بود جان همه ۱

گر گفت رقیب وصل او حق منست
نومید مشو که حق بود زان همه ۲