بخش ۱۷ - صفت ملک زاده که نامش جم بود

ساقی از آن نوگل باغم نواز
خاطر این بلبل با غم نواز ۱

سوزم ازین مشعل شب سوز چند
تا سحر از اول شب سوز چند ۲

از رخ خورشید کن آن طره باز
پرده کش از دیده آن جره باز ۳

بازکن آنزلف دل آرا چو شست
گرچه شد آن بند دل اما خو شست ۴

کی که چو او حاکم و والی نژاد
ابن عممی داشته عالی نژاد ۵

همسر سرو آن گل نوخاسته
بر گل او سنبل نو خاسته ۶

لعل وی از سبره تر خازنیش
حافظ آن لعل شکر خازنیش ۷

از پی او کز غم او خسته بود
خاطرش از نشتر مو خسته بود ۸

از لب خود داخل گل قند کرد
خسته دلی مایل گلقند کرد ۹

لشکر خط تاخته بر رومیان
هند وی او بسته از آن رومیان ۱۰

ناوک او را سر مه پی سپر
نی زده بر ناوک و بر نی سه پر ۱۱

ماهی جان جوشن آن پیکرش
ناوک او رشته جان پی گرش ۱۲

جم لقب از جمجمه افزون ز جاه
یوسف وی آمده بیرون ز چاه ۱۳

جم شده هم گلرخ و هم پیلتن
کرده خم اندر بر جم پیل تن ۱۴

وارث ملک از همه خیر آگهی
رغبت ملک آمده ویرا گهی ۱۵