شماره ۲۰۹ - هر که را بینی ز می بیخود، ثنایش می نویس

هر که را بینی ز می بیخود، ثنایش می نویس
بهر دفع فتنه حرزی از برایش می نویس ۱

ای رقم سنج یمین دوست بیکاری چرا
خود سپاس دست خنجر آزمایش می نویس ۲

آنچه همدم هر شب غم بر سرم می بگذرد
هر سحر یکسر به دیوار سرایش می نویس ۳

گر همین دیو و غریو و رنگ و نیرنگست و بس
هر کجا شیخی ست کافر ماجرایش می نویس ۴

خواریی کاندر طریق دوستداری رو دهد
از مداد سایه بال همایش می نویس ۵

می فرستی نامه وین را چشم زخمی در پی ست
چشم حاسد کور بادا در دعایش می نویس ۶

هر که بعد از مرگ عاشق بر مزارش گل برد
فتوی از من در بتان زود آشنایش می نویس ۷

رحمی از معشوق هر جا در کتابی بنگری
بر کنار آن ورق جانها فدایش می نویس ۸

ای که با یارم خرامی گر دل و دستیت هست
نام من در رهگذر بر خاک پایش می نویس ۹

هر کجا غالب تخلص در غزل بینی مرا
می تراش آن را و مغلوبی به جایش می نویس ۱۰