شماره ۲۳۷ - راهی ست که در دل فتد ار خون رود از دل

راهی ست که در دل فتد ار خون رود از دل
ناید به زبان شکوه و بیرون رود از دل ۱

آتش به دمی آب تسلی شود و من
خون گردم ازان تف که به جیحون رود از دل ۲

خواهم که غم از کلبه من گرد برآرد
تا خواهش پیمودن هامون رود از دل ۳

سیل آمد و جوشی زد و در بحر فرو شد
نیرنگ نگاهش چه به افسون رود از دل؟ ۴

با من سخن از سستی اوهام سراید
کم خرمی فال همایون رود از دل ۵

شخصش به خیالم نزند پایچه بالا
هر چند ز جوش هوسم خون رود از دل ۶

در طبع دگر ره ندهم هیچ هوس را
گر حسرت اشراق فلاطون رود از دل ۷

گیرم ز تو شرمنده آزرم نباشم
نارفتن مهر تو ز دل چون رود از دل؟ ۸

زان شعر که در شکوه خوی تو سرایم
لفظم به زبان ماند و مضمون رود از دل ۹

غالب نبود کشت مرا پاره ابری
جز دود فغانی که به گردون رود از دل ۱۰