هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر از زمانهای سخن میگوید که آسمان و خورشید (مهر) نیز در برابر زیبایی معشوق سر تعظیم فرود میآورند. او این رفتار را نشانهای از شرافت و بزرگی معشوق میداند و تعجب نمیکند اگر خورشید نیز به پای شاهنشاه (معشوق) بوسه زند.
رده سنی:
15+
این متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و کنایههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۳۷ - وقت ست که آسمان موجه نازد
وقت ست که آسمان موجه نازد
مهر آینه پیش رخ نهد مه نازد ۱
این خود شرف دگر بود نیست عجب
گر مهر به پابوس شهنشه نازد ۲
مهر آینه پیش رخ نهد مه نازد ۱
این خود شرف دگر بود نیست عجب
گر مهر به پابوس شهنشه نازد ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۳۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۶ - این نامه که راحت دل ریش آورد
گوهر بعدی:شماره ۳۸ - گیرم که ز دهر رسم غم برخیزد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
