شمارهٔ ۲ - از تغزلات

عسکری شکر بود تو گو بیا می شکرم
ای نموده ترش روی ار جا بد این شوخی ترا ۱

از که آمختی نهادن شعرهائی شوخ چم
گر برستی شاعران هرگز نبودی آشنا ۲

کشه بربندی گرفتی در گدائی سرسری
از تبار خود که دیدی کشه ای بر بند دا ۳

هر زمان از نفغ تو ای زاده سگ بترکم
تا شنیدم من که از من می نهی شعر و نوا ۴

پل بکوش اندر بکفت و آبله شد کابلیج
از بسی غمها ببسته عمر گل پا را بپا ۵