رباعی ۴۰ - تا دل ز مراعات جهان برکندم

تا دل ز مراعات جهان برکندم
صد نعمت را به منتی نپسندم ۱

هر چند که نو آمده‌ام از سر ذوق
بر کهنه جهان چون گل نو می‌خندم ۲