بخش ۱۷۶ - پیمان ستدن فرستاده ی طیهور از کوش

ز دریا چو بر شد فرستاده مرد
همان گه ز پیش وی آهنگ کرد ۱

بیامد همه کوش را بازگفت
دل کوش مانند گل برشکفت ۲

مر او را نهانی بسی چیز داد
در نیکبختی بر او برگشاد ۳

چو روز آمد آن مرد رنجور را
فرستاده ی شاه طیهور را ۴

بیاورد و بر کرسی زر نشاند
بخوبی فراوان سخنها براند ۵

فرستاده از هول رخسار او
وزآن هیبت زشت و دیدار او ۶

نه کرد آفرین و نه بردش نماز
چو شوریده ای پیش او شد فراز ۷

فراوانْش بنواخت دارای چین
چو ایمن شد از شاه، کرد آفرین ۸

پس آن نامه در پیش تختش نهاد
چو نوشان سرِ نامه را برگشاد ۹

سراسر همه مردمی بود و مهر
دلش گشت شادان، برافروخت چهر ۱۰

مر او را گرامی همی داشتند
زمانیش بی بزم نگذاشتند ۱۱

سوم روز فرمود تا رفت پیش
سخن گفت با او ز اندازه بیش ۱۲

وزآن پس بدو گفت فرمان شاه
بجای آر و آن گاه بردار راه ۱۳

مگر شاه را، گفت، باشد گران
مرا گر دهد دست پیش سران ۱۴

بدان سان که سوگند طیهور خورد
خورَد شاه و از من نباشدش درد ۱۵

فرستاده را داد شه، دست راست
ببستش به سوگند از آن سان که خواست ۱۶