بخش ۲۸۰ - کارهای نیک کوش و دوست گرفتن مردمان او را

وزان پس به دستور داننده گفت
که کاری ست مانده مرا در نهفت ۱

یکی جایگه کرد خواهم ز سنگ
گر آیند دیگر سیاهان به جنگ ۲

بجوشند وز کینه جنگ آورند
در آن جا مردم درنگ آورند ۳

زن و بچّه و هرچه دارند و چیز
در آن شهر ایمن بدارند نیز ۴

درافگند در مرز جویندگان
به جستن گرفتند جویندگان ۵

به اطرابُلُس، جایگه یافتند
بدین اگهی تیز بشتافتند ۶

بنزدیک دریا پی افگند شهر
همه سنگ خارا از ارزیز بهر ۷

بدان سان درآورد گردش حصار
که گشت از بلندی یکی کوهسار ۸

دری آهنین استوارش نهاد
که هرگز به نیرنگ نتوان گشاد ۹

نهادی که گرد هفت کشور زمین
بدان شهر گرد آمدندی به کین ۱۰

نبودی بدان شهرشان دسترس
که اندیشه از آسمان بود و بس ۱۱

فراوان نهاد اندر او خوار بار
همان آلت و جوشن کارزار ۱۲

چنین گفت با مردم آن زمین
که گر دیو چهره بجوشد ز کین ۱۳

شما با زن و بچّه و خواسته
شوید اندر این شهر آراسته ۱۴

نباید که چون گردم آگه ز کار
ز مردم برآورده باشد دمار ۱۵

ز هر سو بدان شهر بنهاد روی
هرآن کس که با او بود رنگ و بوی ۱۶

فزونی کسی را که برواز گشت
در آن شهر بنهاد و خود بازگشت ۱۷

همان باره ی شهرهای دگر
به گردون گردان برآورده سر ۱۸

چو ناکور و چون نیرو و قیروان
به گردش در آورد روان ۱۹

بدان نیکوی کآن دلاور نمود
که خوبی به خوبی همی برفزود ۲۰

همه مردمانش گرفتند دوست
ز شادی برون رفت مردم ز پوست ۲۱

چو از بد همی بودشان دستگیر
هواخواه او گشت برنا و پیر ۲۲

از آن دیو چهران با دار و برد
از آن پس کس آهنگ ایشان نکرد ۲۳