تکه ۴ - قیامتست سفر کردن از دیار حبیب

قیامتست سفر کردن از دیار حبیب
مرا همیشه قضا را قیامتست نصیب ۱

به ناز خفته چه داند که دردمند فراق
به شب چه می‌گذراند علی‌الخصوص غریب ؟ ۲

به قهر می‌روم و نیست آن مجال که باز
به شهر دوست قدم در نهم ز دست رقیب ۳

پدر به صبر نمودن مبالغت می‌کرد
ک ای پسر بس ازین روزگار بی‌ترتیب ۴

جواب دادم ازین ماجرا که ای باب
چو درد من نپذیرد دوا به جهد طبیب ۵

مدار توبه توقع ز من که در مسجد
سماع چنگ تأمل کنم نه وعظ خطیب ۶

به مکتب ارچه فرستادیم نکو نامد
گرفته ناخن چکنم به زخم چوب ادیب ۷

هنوز بوی محبت ز خاکم آید اگر
جدا شود به لحد بند بندم از ترکیب ۸

به اختیارندارد سر سفر سعدی
ستم غریب نباشد ز روزگار عجیب ۹