شماره ۲۵ - چین فدا باد زلف پرچین را

چین فدا باد زلف پرچین را
مدد از کفر می رسد دین را ۱

همچو دل دین به باد می دادم
چه کنم چشم عاقبت بین را ۲

می توان کرد جای در دل سنگ
چه توان کرد قلب سنگین را ۳

تا نمودی جمال، گم کرده
همچو عنقا وجود، تسکین را ۴

بی می صاف شاد نتوان کرد
دل اندیشه ناک غمگین را ۵

گر توانی به بوریا سازی
نتوان دید نقش قالین را ۶

ترسم از شام و عصر هجران است
گر نخوانم نماز پیشین را ۷

چند باشی سوار ای واعظ
همچو اطفال، اسب چوبین را ۸

بر چنین اسب بسته ای خوش تنگ
از کتب زیر ران خود زین را ۹

هر که ز اخلاص خواند الحمدی
تو سعیدا بگوی آمین را ۱۰