هوش مصنوعی: این شعر از حسرت و ناامیدی شاعر نسبت به زندگی و شرایط خود سخن می‌گوید. او از وضعیت خود شکایت دارد و آرزوی رهایی از دردها و مشکلات را دارد. در ابیات مختلف، شاعر از مفاهیمی مانند رهایی از قیدوبندها، دوری از تعلقات دنیوی، و رسیدن به آرامش درونی صحبت می‌کند. همچنین، اشاره‌هایی به میگساری و عرفان نیز در شعر دیده می‌شود.
رده سنی: 18+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و گاه اشاره به میگساری است که درک آن برای نوجوانان دشوار بوده و مناسب مخاطبان بالغ است. همچنین، لحن شعر حاوی حسرت و ناامیدی است که ممکن است برای سنین پایین سنگین باشد.

شماره ۴۰۵ - کو چنان حالی که سازد از چنین حالم خلاص

کو چنان حالی که سازد از چنین حالم خلاص
[یا که ] پروازی که سازد از پر و بالم خلاص ۱

باد عالی پایهٔ ادبار یارب زان که او
کرد بی منت ز منت های اقبالم خلاص ۲

طالب آن هندوم کز یک کف خاکستری
کرد از احرام سفید و خرقهٔ شالم خلاص ۳

باد بالا نوخطان را دست حسن بر کمال
ساختند از جامهٔ چون خامه چون نالم خلاص ۴

داد جام باده بدمستی ز دین بیگانه ای
از چهل تن کرد بیرون وز ابدالم خلاص ۵

دوش در بزم خموشان یک نفس دادند جای
حالتی آمد که کرد از قیل و از قالم خلاص ۶

در حساب روز [و] شب عمرم سعیدا صرف شد
کرد آن رخساره و زلف از مه و سالم خلاص ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۰۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۴۰۴ - بریده ام ز دو عالم به ارهٔ خلاص
گوهر بعدی:شماره ۴۰۶ - من دیده ام آن را که مکانی نیست مشخص
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.