این متن شعری عرفانی است که مخاطب را به ترک دلبستگیهای دنیوی و روی آوردن به بندگی خدا دعوت میکند. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند «تیغ در غلاف» و «کوه قاف»، بر ضرورت خروج از محدودیتهای نفسانی و رسیدن به حقیقت تأکید میکند. در پایان، با اشاره به بخشندگی خداوند، از مخاطب میخواهد با اطمینان و بدون ترس به سمت او حرکت کند.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده در این شعر، درک کامل آن را برای مخاطبان جوانتر دشوار میسازد. همچنین، برخی از مضامین مانند ترک دنیا و بندگی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد شکل میگیرد.
شماره ۴۲۲ - ترک دنیا کن و از دنیا ملاف
چند باشی چون زنان زیر لحاف ۱
جوهرش کی می نماید با کسی
تیغ تا بیرون نیاید از غلاف ۲
هستی ات تل بزرگی گشته است
چند خواهی کرد این تل را طواف ۳
گر [همایی]خود تو سیمرغی شوی
چون برآیی بر سر این کوه قاف ۴
گر به نفست برنمی آیی به زور
چون توانی کرد با غیری مصاف؟ ۵
بندگی کن بندگی کن بندگی
هیچ کس از بندگی نامد معاف ۶
نشئه ای سرشار دارد شعر ما
این شراب از پردهٔ دل گشته صاف ۷
او غفور است ای سعیدا می بنوش
با کریمان کار باشد لاتخاف ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
