هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از عشق به خدا و نیاز به رحمت الهی سخن می‌گوید. او از دردها و رنج‌های عشق الهی می‌نالد و از خداوند طلب شفا و صفا می‌کند. همچنین، شاعر به دیدار با معشوق الهی و وصال با او اشاره می‌کند و از حالات عرفانی مانند فنا و وصال سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و دینی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و مفاهیم مانند 'فنا' و 'وصال' ممکن است برای سنین پایین‌تر قابل درک نباشد.

شماره ۷ - بلبل بوقت صبح بدرگاه کبریا

بلبل بوقت صبح بدرگاه کبریا
فریاد عشق زد که: منم عاشق خدا ۱

زار و نزار و شیوه تجرید همرهست
در حال من نگر ز سر لطف، ربنا ۲

مجروح و خسته ایم، بما مرهمی فرست
چون مرهمی رسید صفا در پی صفا ۳

آواره بود دل ز غم عشق در جهان
چون روی تو بدید«لقد سرمن رآ» ۴

یاد تو روح ماست جمالت فتوح ماست
ما با تو بوده ایم درین دیر سالها ۵

واقف شوی و غیب نماند بهیچ حال
گر تو علی وقتی از سر«لافتا» ۶

ای مدعی، ز حالت قاسم سخن مپرس
غرقیم در وصال و فناییم در فنا ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۳۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۶ - بس بمساجد شدیم بهر تولا
گوهر بعدی:شماره ۸ - تا پریشان نکند زلف ترا باد صبا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.