شماره ۲۲ - هرچه آن می رود از حد سمک تا بسما

هرچه آن می رود از حد سمک تا بسما
فاعلش را نتوان گفت که چونست و چرا؟ ۱

نوبت هجر مطول شد و ز اندازه گذشت
گر درین حال بماند دل من واویلا ۲

من ازین آتش سوزنده که در سر دارم
همچو شمعم همگی محو کند سر تا پا ۳

آخر، ای یار دل افروز، چه بودست و چه شد؟
نظری کن بسوی بنده خود احیانا ۴

نظر تست که گویند: حیات طیب
نفس تست که گویند: «که یحیی الموتا» ۵

تا بکی تیر ملامت رسد از هر سویی؟
تیر پیداست ولی شست و کمان ناپیدا ۶

قاسمی را چه غم از سرزنش دشمن و دوست
عشقبازی ز ازل گشت نصیب دل ما ۷