شماره ۸۴ - دیده ام تا بر رخ آن گل عذار افتاده است

دیده ام تا بر رخ آن گل عذار افتاده است
اشک سرخم بر رخ زرد آشکار افتاده است ۱

هر کسی را اختیاری هست در عالم، مرا
عشق او بر هر دو عالم اختیار افتاده است ۲

مست و حیران و خرابم از کمال حسن یار
تا دو چشم نرگسینش در خمار افتاده است ۳

گفتمش: عمر عزیز، آخر خرابم از غمت
ز آتش عشق توام جان در شرار افتاده است ۴

از کمال کبریا محبوب سویم ننگریست
گفت: ما را چون تو هر جا صد هزار افتاده است ۵

گفتم : آخر جز پریشانی ندارم هیچ کار
تا مرا با زلف مشکین تو کار افتاده است ۶

گفت: قاسم، بر سر خاک مذلت پیش من
چون تو بسیاری پریشان روزگار افتاده است ۷