شماره ۱۰۲ - بگذار ره صومعه، کان دور و درازست

بگذار ره صومعه، کان دور و درازست
بنشین بدر میکده، کان خانه رازست ۱

چون بانگ نمازی نشنیدی تو درین کوی؟
گر گوش تو بازست همه بانگ نمازست ۲

از خرقه و زنار و ز سجاده و تسبیح
مقصود نیاز آمد و دیگر همه نازست ۳

هر جا که بود حسن بود عشق، ازین رو
محمود پریشان سر زلف ایازست ۴

احصای ایادی تو هرگز نتوان کرد
عاشق همه اوقات بدرگاه نیازست ۵

من باز سفید توام، ای مقصد و مقصود
چشمم همه اوقات بدیدار تو بازست ۶

ای خسرو خوبان، نظری کن ز سرلطف
قاسم ز غم عشق تو در سوز و گدازست ۷