شماره ۱۲۲ - درد تو، که سرمایه ملک دو جهانست

درد تو، که سرمایه ملک دو جهانست
المنة لله که مرا بر دل و جانست ۱

شهری همه بر آتش عشق تو کبابند
من نیز برآنم که همه شهر برآنست ۲

در حلقه گیسوی تو، کان مایه سوداست
هرجان که جوی قیمت خود دید گرانست ۳

یک لمعه ز رخسار تو در خانه کعبه است
یک تار سر زلف تو در دیر مغانست ۴

زآن روست که آنجا همه لبیک و نفیرست
زین موست که اینجا همه فریاد و فغانست ۵

گفتم که: بهرحال و بهروجه که دیدم
چون ماه شب چارده روی تو عیانست ۶

یک غمزه زد از ناز، بمن گفت که: قاسم
آنجا که عیانست چه حاجت ببیانست؟ ۷