شماره ۳۰۸ - بر کهن دیر جهان دوست تجلی فرمود

بر کهن دیر جهان دوست تجلی فرمود
جمله ذرات جهان محو شد از عین شهود ۱

پرتو فیض تو در عالم امکان درتافت
گشت روشن همه آفاق،زهی پرتو جود! ۲

قیمت عشق ندانی و گریزان گردی
از سر آتش سوزان بگریزی چون دود ۳

میل کلی همه در فکر جهان آمد و بس
دل که از فکر جهان رست،بکلی آسود ۴

به خرابات جهان آ، که ببینی روشن
همه جا چنگ و چغانه،همه جا بانگ و سرود ۵

در صف مجلس مستان بنگر، تا بینی
در قیامند و قعودند و رکوعند و سجود ۶

هر دلی از دو جهان رو به مرادی دارد
ماو سودای تو و سکر تو و شکر ودود ۷

عقل میگفت که: من مبداء موجوداتم
عشق آمد به میان،گفت:منم اصل وجود ۸

قاسمی،در ره او غافل و افسرده مباش
حاصل عمر نباشد ز زیانی بی سود ۹