شماره ۳۴۴ - بوی سنبل ز دم باد صبا می آید

بوی سنبل ز دم باد صبا می آید
خوشدلم هر چه از آن یار بما می آید ۱

عشق می آمد و سرمست و خرامان میگفت:
بر حذر باش! که آشوب و بلا می آید ۲

عالم از نور تجلی الهی پر شد
از دم ویس قرن بوی خدا می آید ۳

جان فدای رخ آن یار گرانمایه، که او
بر سر صفه مستان بصفا می آید ۴

حکمتی هست در این حال بگویم: که مدام
تیر دلدوز تو بر سینه ما می آید ۵

هر جفایی که کنی بر دل بیچاره من
از جفاهای توام بوی وفا می آید ۶

دوش آشفته بکوی تو رسیدم گفتند:
قاسم بیدل حیران ز کجا می آید؟ ۷