شماره ۵۰۶ - بقدر جام بود شور و حالت مستان

بقدر جام بود شور و حالت مستان
هزار جان گرامی فدای رطل گران ۱

اگرچه طاقت رطل گران بوسع تو نیست
ز دست ساقی باقی پیاله ای بستان ۲

ازان شراب که مدهوش اوست ملک و ملک
ازان شراب که مستست ازو زمین و زمان ۳

ازان شراب که مدیون اوست جان و خرد
ازان شراب که موقوف اوست امن و امان ۴

ازان شراب که سلطان کشد شود درویش
ازان شراب که درویش را کند سلطان ۵

ازان شراب که ناهید را برقص آرد
ازان مئی که کند آفتاب را رخشان ۶

ازان شراب که پیران جوان شوند ازو
ازان مئی که کند پیر را جوان جوان ۷

زهی شراب و زهی شورش و زهی مستی!
زهی عطا و زهی منت و زهی احسان! ۸

ز شرب عشق تو مستیم همچو آتش تیز
زهی حرارت باده! زهی حلاوت جان! ۹

بشکل سکر بود شکر هر کجا باشد
اگرچه شکر ندارد نهایت و پایان ۱۰

ز شکر آب شدم، پس شراب ناب شدم
شرابخانه شدم، هرچه خوانیم، می خوان ۱۱

ز قاسمی نظر لطف خویش باز مگیر
که قاسمی ز تو دارد حیات جاویدان ۱۲