صاف و درد

غنچه‌ای گفت به پژمرده گلی
که ز ایام، دلت زود آزرد ۱

آب، افزون و بزرگست فضا
ز چه رو، کاستی و گشتی خرد ۲

زینهمه سبزه و گل، جز تو کسی
نه فتاد و نه شکست و نه فسرد ۳

گفت، زنگی که در آئینهٔ ماست
نه چنانست که دانند سترد ۴

دی، می هستی ما صافی بود
صاف خوردیم و رسیدیم به درد ۵

خیره نگرفت جهان، رونق من
بگرفتش ز من و بر تو سپرد ۶

تا کند جای برای تو فراخ
باغبان فلکم سخت فشرد ۷

چه توان گفت به یغماگر دهر
چه توان کرد، چو می باید مُرد ۸

تو به باغ آمدی و ما رفتیم
آنکه آورد ترا، ما را برد ۹

اندرین دفتر پیروزه، سپهر
آنچه را ما نشمردیم، شمرد ۱۰

غنچه، تا آب و هوا دید شکفت
چه خبر داشت که خواهد پژمرد ۱۱

ساقی میکدهٔ دهر، قضاست
همه کس، باده ازین ساغر خورد ۱۲