شماره ۵ - مرا که چشم تو از ناوک بلا بوزه

مرا که چشم تو از ناوک بلا بوزه
غریب و خسته و مهجور بی خطا بوزه ۱

شنیده ام که: دوا دردرا کند چاره
چه چاره، چونکه من خسته را دوا بوزه؟ ۲

رقیب را چو سوئال از وصال او کردم
بلا بوزه، من دل خسته را بلا بوزه؟ ۳

مگر که چشم تو سودای کافری دارد
که ترک غمزه زن اولاد مصطفی بوزه ۴

بگو که: بوز نما، تا بچند وعده دهی؟
امید نو زنم و نو و زین مرا بوزه ۵

هزار جان بفدای تو قاسمی بر باد
بداد و درد تو او را بصد جفا بوزه ۶