هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از ناامیدی و حسرت سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که حتی باد صبا هم به آشیانه‌اش نرسیده و کسی ترانه‌هایش را نمی‌شنود. بهار رفته و تنها گل حسرت به جا مانده است. خاکستر تنها نشانه‌ای از گذشته‌های گمشده است.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی در شعر وجود دارد که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی بیشتری نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۹۹ - ز عندلیب چه پرسی نشان خانه ما

ز عندلیب چه پرسی نشان خانه ما
که پی نبرده صبا هم به آشیانه ما ۱

نهاده بر لب ما عشق مهر خاموشی
که گوش کس نکند نوبر ترانه ما ۲

بهار رفت و نچیدیم جز گل حسرت
ز آب گریه مگر سبز گشت دانه ما ۳

ز بهر گمشدگان دگر صبا نگذاشت
دلیل بادیه خاکستر نشانه ما ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
کانال گوهرین در ایتا
۲۴۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۸ - چه غم دارد دل از اندیشه ما
گوهر بعدی:شماره ۱۰۰ - از می دیگر است مستی ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.