شماره ۱۵۵ - چو نیست قدر وفا طاقت جفا عبث است

چو نیست قدر وفا طاقت جفا عبث است
ادب به کار نمی آید و حیا عبث است ۱

بهار عمر خزان کردم و ندانستم
که عهد با گل و پیوند با صبا عبث است ۲

کسی به این همه بیگانگی چه چاره کند
گرفتم اینکه شدم با تو آشنا عبث است ۳

دلی به یاد تو خوش می کنیم و می دانیم
که رام کس نشوی آرزوی ما عبث است ۴

زبان نفهم وفایی! چه می توان گفتن
ز بیزبانیم اظهار مدعا عبث است ۵

خبر زآتش پنهان ما نداری حیف
گداختن به وفای تو بیوفا عبث است ۶

نخوانده ای سبق دلبری همینت بس
کسی چه بحث کند با تو ماجرا عبث است ۷

ز شکوه ام سخنی می شنو اسیر توام
ز ابتدای سخن تا به انتها عبث است ۸