شماره ۱۶۱ - هر دل از یاد تو مرغ چمن را زخود است

هر دل از یاد تو مرغ چمن را زخود است
حسن دمساز خود و عشق نظریاز خود است ۱

کفر و دین عاقل و مجنون همه رسوای دلند
هرکه دیدیم در این آیینه غماز خود است ۲

شاید افسانه خویت ز تپیدن شنود
چون خموشی دل ما گوش بر آواز خود است ۳

می رسد از چمن آینه آشفته چو گل
می توان دید که غارتزده ناز خود است ۴

دل ما فال تپیدن زد و در خون غلطید
برق بسمل زده شوخی پرواز خود است ۵

برق حسن است اگر پرده اگر پرده دراست
نور این آینه زنگ خود و پرواز خود است ۶

فکر معماری آتشکده ای دارد اسیر
از خیال ستمت خانه برانداز خود است ۷