شماره ۲۱۷ - هر چند باده قوت دل و شربت گل است

هر چند باده قوت دل و شربت گل است
با شیشه دشمنیم که خون دار بلبل است ۱

جور تو را چو شهد نموده است عاقلی
این زهر خوشگوار که نامش تحمل است ۲

گر خوی عشق پاک ندانی بیان کنم
بوی گل و فروغ می و اشک بلبل است ۳

در چشم دیگران خس و خاشاک و خار باد
در پیش ما غبار رهش نکهت گل است ۴

عبرت ز وضع شعله و اخگر توان گرفت
هر آرزو که هست به بند تنزل است؟ ۵

اکسیر همت دل درویش ما شود
آن کیمیا که اسم شریفش توکل است ۶

تمکین عشق پاک کم از حسن پاک نیست
مگذر ز حق جواب تغافل تغافل است ۷

ترسم میانه من و بلبل جدل شود
پر ماجرای شوخ میان تو و گل است ۸

با فکر لعل او که به خاطر نمی رسد
خون سازد آن کسی که اسیر تأمل است ۹