هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره عشق، رنج، و وابستگی به معشوق است. شاعر از تشنگی، سوختن، و اسارت در عشق سخن میگوید و عشق را تنها امید و پشتیبان خود میداند. همچنین، او از بیاعتنایی معشوق و دردهای ناشی از آن شکایت دارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، همراه با اشارات به رنج و سوختن در عشق، برای درک بهتر به بلوغ فکری و عاطفی نیاز دارد. نوجوانان زیر 16 سال ممکن است در فهم کامل این مضامین دچار مشکل شوند.
شماره ۲۴۶ - ساغر باده شرمسار من است
ساغر باده شرمسار من است
عیش زندانی بهار من است ۱
تشنه بیقراریم چو سپند
گره سوختن به کار من است ۲
باده پیماست هر زمان با غیر
نتوان گفت یار یار من است ۳
تا در آن آستانه خاک شدم
آسمان تشنه غبار من است ۴
مطلبم غیر نامرادی نیست
عشق امید روزگار من است ۵
شده ام تا عزیز کرده عشق
خوشدلی ننگ اعتبار من است ۶
آشنایان جگر خراشانند
هر که بیگانه تو یار من است ۷
سوختم زان نگه چو شمع اسیر
شعله لوح سر مزار من است ۸
عیش زندانی بهار من است ۱
تشنه بیقراریم چو سپند
گره سوختن به کار من است ۲
باده پیماست هر زمان با غیر
نتوان گفت یار یار من است ۳
تا در آن آستانه خاک شدم
آسمان تشنه غبار من است ۴
مطلبم غیر نامرادی نیست
عشق امید روزگار من است ۵
شده ام تا عزیز کرده عشق
خوشدلی ننگ اعتبار من است ۶
آشنایان جگر خراشانند
هر که بیگانه تو یار من است ۷
سوختم زان نگه چو شمع اسیر
شعله لوح سر مزار من است ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
۲۸۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۴۵ - اخگرم آفت بیداری من خواب من است
گوهر بعدی:شماره ۲۴۷ - دریا نمی ز اشک نمک پرور من است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
