شماره ۲۷۲ - آنکه صید عالم از چشم خماری کرده است

آنکه صید عالم از چشم خماری کرده است
یاد خود کرده است پنداری شکاری کرده است ۱

دیده در آیینه روی خویش و بیخود گشته است
حیرتستان را بهارش نوبهاری کرده است ۲

گل به سر ساغر به کف پا در حنا می آید آه
بیقراریهای ما جوش قراری کرده است ۳

می دهد بر باد هر ساعت غبار وعده ای
هر نسیمی را فریب انتظاری کرده است ۴

دل به نومیدی سپردن صید مطلب کردن است
بی نیازی خار خشکی را بهاری کرده است ۵

عشق دیرین پرتوی دارد که بعد از سالها
داغهای کهنه را خورشید زاری کرده است ۶

خنده خورشید می جوشد ز شام تار من
سنبلستان خیالت خوش بهاری کرده است ۷

کی نگاهش یاد همچون من اسیری می کند
آنکه از هر سایه مژگان شکاری کرده است ۸