هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از مفاهیمی مانند جفا، اجل، ناامیدی و شادکامی در شرایط سخت سخن میگوید. شاعر از عناصری مانند آتش، تیر و خورشید برای بیان احساسات خود استفاده کرده و به موضوعاتی مانند تغییر نگرش در شرایط دشوار و امیدواری در ناامیدی اشاره میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان کمسنوسال دشوار است. همچنین، برخی از واژهها و مضامین مانند 'اجل' و 'ناامیدی' ممکن است برای کودکان و نوجوانان جوان نامناسب باشد.
شماره ۳۲۰ - جفا جویی سپند آتش اوست
جفا جویی سپند آتش اوست
اجل مزدور خوی سرکش اوست ۱
چو دید از سرگرانی کار ما ساخت
تغافل تیر روی ترکش اوست ۲
به چشمم آشنا می آید از دور
مگر خورشید گرد ابرش اوست ۳
اسیر از نا امیدی شادکام است
مگر حسرت شراب بیغش اوست ۴
اجل مزدور خوی سرکش اوست ۱
چو دید از سرگرانی کار ما ساخت
تغافل تیر روی ترکش اوست ۲
به چشمم آشنا می آید از دور
مگر خورشید گرد ابرش اوست ۳
اسیر از نا امیدی شادکام است
مگر حسرت شراب بیغش اوست ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۲۲۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۱۹ - حسن آتش و دل سمندر اوست
گوهر بعدی:شماره ۳۲۱ - درد بیدرمان دوای جان بی آرام اوست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
