شماره ۳۹۲ - شرم رخت به دیده نقاب سمن گرفت

شرم رخت به دیده نقاب سمن گرفت
شوق لبت ز غنچه گلاب سخن گرفت ۱

بر ناتوانیم نگر و حال دل مپرس
بیچاره چون فتاد ز پا دست من گرفت ۲

یاد تو شمع بزم تماشاییان مباد
آهم ره خیال به صد انجمن گرفت ۳

بی او رواج تنگدلی اینقدر بس است
اشکم فضای خنده گل از چمن گرفت ۴

خواب عدم خیال و فریب اجل محال
نتوان به حیله نقد وفا را ز من گرفت ۵

در جوش آب و آتش عشق است هر چه هست
از قطره می توان سبق سوختن گرفت ۶

مستی که کرد صید تذرو خیال او
اندیشه را به سیر گل و یاسمن گرفت ۷

آوارگی است منزل آسودگی اسیر
غربت کشید هر که سراغ وطن گرفت ۸